sponsors |
| |
| Facts and figures |
Tijd in NL
|
Tijd bij ons
|
Temperatuur
22ºC |
Weertype
Licht bewolkt, waterig zonnetje |
Aantal km
86276 |
Onze positie
N52º 17' 8.0"
E5º 15' 40.0"
|
Bijgewerkt tot
17-08-2006 |
 |
|
| Je kunt van de periodes in de keuzelijst een reisverslag opvragen.
|
|
<< Vorige reisverslag |
|
Reisverslag van 03-07-2006:
A Four Wheel Drive and a Rental (Australië deel 4, slot)
|
Volledige foto-reportage van deze periode Even voorstellen:
Nick: Onze buurman. Houdt er van om, net als wij, de minder gebaande wegen te nemen met zijn vier wiel aangedreven auto. Hij ontwerpt en tekent interieurs van grotere onroerend goed objecten.
Cor: Een vriend en collega van Nick met een voorliefde voor klassieke auto’s. Meer weten we eigenlijk niet van Cor. In feite hebben we hem pas één keer eerder ontmoet. Dat was tijdens een dia-avondje van Nick. Australië-foto’s! Om alvast in de stemming te komen...
Op 3 juli om 7:00 ’s morgens staan we op het vliegveld van Cairns. Het begint al routine te worden. Eerst Dorien , nu Nick en Cor ophalen. Het vliegtuig landt netjes op tijd om 7:10. Een kwartiertje later gaan de schuifdeuren open en daar staan ze dan: Nick en Cor. De heren zijn fris genoeg om meteen de rit naar de verhuurder te maken. Zij moeten tenslotte hun huurauto ophalen waarmee we samen Cape York gaan bedwingen.
Voor wie het nog niet weet.... Cape York is het noordelijkste puntje van Australië en staat bekend om zijn ruigheid en onbegaanbaarheid. Nick en Cor jullie weten toch wel zeker dat jullie met die huurauto van de begaanbare paden af mag? We dachten van wel maar weet je wat? We vragen het nog even voor de zekerheid. Het antwoord is duidelijk: als de wegen niet gesloten zijn, mag u deze berijden. Nadat alle papieren rompslomp is afgehandeld, krijgen we de huurauto mee. We rijden naar Palm Cove, een camping op steenworp afstand van Cairns vrijwel direct gelegen aan het strand. Een heerlijke plek voor Nick en Cor om tot rust te komen voordat we aan het avontuur beginnen dat Cape York heet.
Links: Nick
Rechts: Cor
En dit is de auto waarmee ze het Cape York avontuur ingaan:
Dan ontvangen we twee e-mailtjes. De eerste is van Sven en Magdalena. Je kent ze misschien nog. Die met die Jeep. We hebben ze al een paar keer ontmoet in Australië. Ze zijn net teruggekeerd vanuit Cape York. Ze schrijven het volgende: ‘We wouldn't recommend driving with a trailer, due to the many deep river crossings, muddy and slippery exits from the water and severe wash-outs in places.’ Ofwel, ga Cape York niet met een aanhangwagen doen!
De tweede e-mail heeft dezelfde strekking. Op de camping staan ook een paar mensen die naar Cape York gaan. Ze zijn met een trailer maar die laten ze op de camping. Goede raad is duur. Zonder aanhangwagen kunnen we niet overnachten. We besluiten het er maar op te wagen. Tegen alle adviezen in gaan we op pad, MET AANHANGWAGEN.
We rijden richting Cooktown via Cape Tribulation en het Daintree National Park. Bij de Daintree River nemen we het pontje. Meteen wordt duidelijk waarom Cape York iets bijzonders is. We rijden door dicht regenwoud. Links en rechts ondoordringbare bossen. Groener dan groen. En dan ineens loopt er een Emu op de weg. Verhip, het is geen Emu... het is een Kasuaris Vogel!! Nu vraag je je misschien af ‘wat is nu een Kasuaris vogel?’ Een Emu dus maar dan anders. Het lijkt meer op een voorhistorische uitgave van de Emu (oneerbiedig: een Australische Struisvogel). Ik kan je verzekeren een zeer bijzonder beest dat in Australië bijna uitgestorven is. Heel bijzonder dus dat wij er één betrapte die de weg overstak.
We gaan de Bloomfield Track op. De weg volgt het landschap. Daarmee bedoel ik dat de weg de berg opgaat in een rechte lijn en niet met haarspelden. Gevolg? Steile hellingen. Nee, zeer steile hellingen. En dat een paar honderd meter lang. Zelfs zo steil dat de auto in zijn lage gearing niet verder komt dan zijn tweede versnelling. En we kunnen de 4.2 zes-cylinder dieselmotor in onze auto toch niet futloos noemen. En zo gaat dat op en neer. Het naar beneden gaan is bijna niet meer met de remmen op te vangen, zo steil. Remmen op de motor is nog de enige manier om de afdalingen veilig te kunnen nemen.
Regenwoud in Daintree National Park:
Die avond kamperen we bij het Lions Den Hotel. De volgende ochtend komt, zoals zo vaak gebeurt, een Australiër naar ons toe om even te buurten. ‘I like your set-up, mate’ wijzende op onze daktent. By the way my name is John and that is my wife Pennie. Het praatje komt op gang. Hij en zijn vrouw gaan ook naar Cape York met hun Nissan Patrol. We nemen afscheid en gaan nog wat laatste boodschappen doen in Cooktown. Daar ontmoeten we John en Pennie weer. Ze hebben net geïnformeerd naar de weg condities. Aangeraden wordt om de weg door Lakefield National Park over te slaan vanwege de diepe rivier doorwadingen. Hen is geadviseerd om de Penisula Developmental Road te nemen. Dit is een soort off-road-highway die je zonder al te veel problemen helemaal naar het noorden brengt. Maar dat is niet zo leuk. Dan gaat de charme van Cape York totaal verloren. We gaan wederom eigenwijs zijn. We gaan toch door het park. Tenslotte kunnen we altijd nog omdraaien als het te gek wordt. Ook John en Pennie vinden dat wel spannend. We gaan het er op wagen maar dan met zijn drieën. Het klikt meteen dus we spreken maar af om heel Cape York verder samen rijden. En zie daar, ineens zijn we er een vriendje en vriendinnetje rijker. Het Cape York avontuur gaan we dus nu met drie auto’s doen.
Het Lakefield National Park blijkt erg mee te vallen voor wat betreft de begaanbaarheid. Inderdaad, er staat veel water in de rivier maar het is niet onoverkomelijk. Zonder al te veel problemen doorkruizen we met z’n allen de rivier. We wisten het toen nog niet, maar er zouden er nog vele, vele van deze doorwadingen volgen in de komende dagen in Cape York.
Eén van de eerste rivierdoorwadingen in het Lakefield National Park:
Inmiddels beginnen we Cor ook wat beter te leren kennen. Hij blijkt een zeer actief en energiek mannetje met een duidelijke voorliefde om heerlijk eten te bereiden. Nou Cor, daar hebben wij geen bezwaar tegen. Het smaakt ons voortreffelijk. Ook John en Pennie blijken zeer interessante en gezellige mensen. Zo leren ze ons de finesses van het bush kamperen. Met z’n zessen hebben we overdag erg veel plezier tijdens het off roaden. En ’s avonds? Steevast wordt elke dag afgesloten met een heerlijk biertje of een wijntje. Na een dagje off roaden, glijdt dat toch wel erg soepeltjes naar binnen. De avonden zijn bere gezellig. Een beter team om de Cape te bedwingen, kunnen we ons niet voorstellen.
‘s Avonds staan we op een bush camping bij Hann Crossing direct langs de Kennedy River. Het is al donker als een soort Crocodile Hunter, type Steve Erwin, even komt buurten. Zal ik je eens wat krokodillen laten zien? Eh, ja, goed plan. Het is donker. Met een felle lamp schijnt hij over de rivier waarlangs wij staan. Een soort lampjes flikkeren op in de rivier. Kijk, zegt hij, die lichtjes in het water... dat zijn krokodillen! Kom mee in mijn boot dan kijken we even van dichtbij. Die uitnodiging konden we niet laten liggen. Hij vaart naar de lampjes en zoals een echte Crocodile Hunter betaamt, doet hij een poging er één voor ons te pakken. Gelukkig liep dat op niets uit. Maar vanaf dat moment wisten we het zeker. Die waarschuwingsborden staan er niets voor niets. Ze zijn er echt! Oppassen dus. Niet te dicht langs de waterkant. Met die jongens moet je niet spotten!
Het summum op Cape York is het rijden van de Old Telegraph Track. Dit is een weg die ooit aangelegd is om de telegraaf palen te kunnen onderhouden. Inmiddels wordt hij hier niet meer voor gebruikt maar is het een soort ‘must’ geworden voor de echte Cape York ganger. Dat is de track waarvan iedereen zegt dat we dat beter niet met de aanhanger kunnen doen. Maar we horen toch ook van mensen die ‘m toch wel met een aanhanger hebben gedaan. Als het hen lukt waarom zou het ons dan niet lukken? We wagen het er gewoon op.
Het is 9 juli. Voor vandaag en morgen staat de beruchte Old Telegraph Track op het program. Spannend, dat kan ik je verzekeren. Zou het lukken met de aanhanger? Zou het lukken met de huurauto van Nick en Cor? Hoe zouden John en Pennie het doen? We gaan op pad. Meteen bij de eerste Creek is het raak. Palm Creek! We stappen uit om te verkennen. Het pad gaat steil naar beneden en is modderig en glibberig. Een verval van zo’n 5 meter. In het midden van de helling zit een diepe kuil. Ik sta vooraan. Wij moeten als eerste. Langzaam laat ik de auto over de rand de diepte in rijden. We gaan niet glijden, het gaat goed. Maar dan komt de kuil halverwege. De auto trekt naar horizontale stand maar de aanhanger staat nog bijna vertikaal en dan ineens KRAAAAAAAK! Een geluid dat duidelijk maakt dat er iets is afgebroken. Uit mijn raampje roep ik naar de inmiddels toegestroomde omstanders ‘What happened?’. ‘Doorgaan’ roepen ze, ‘niets aan de hand’. We komen veilig en wel beneden in de rivier aan maar dan zie ik pas dat we aan de andere kant weer steil omhoog moeten tegen een gladde helling op. Er is maar één manier. Vaart maken. Ik geeft gas en met spinnende wielen beklimmen we de helling. De vaart gaat er snel uit maar we blijven omhoog kruipen. Aan het einde van de helling rijden we dan langzaam het bos weer in. We hebben het gehaald!! PFFFF! Dat was spannend! Zou de Old Telegraph Track helemaal zo zijn? Dan staat ons nog wat te wachten! Maar wat was dat gekraak nou? Het blijken de veiligheidskettingen tussen de auto en aanhanger te zijn. Afgebroken! Ze waren blijkbaar te kort.
Palm Creek:
Ook Nick en Cor en John en Pennie wagen het er op. Allemaal komen we veilig en wel aan de overkant. Op naar de volgende rivier. De weg wordt slechter en slechter. Het juiste spoor moet gevolgd worden want de kans dat de auto anders op zijn kant gaat, is hier levensgroot aanwezig. Soms gaat het wel erg schuin. Er volgen vele, vele doorwadingen. Iedere rivier, hier ‘Creek’ genaamd, heeft wel iets bijzonders waar voor opgepast moet worden. De ene is heel diep, de volgende heeft diepe gaten die ontweken moeten worden of de bodem is erg zacht. Elke keer weer moet er eerst van te voren verkend worden hoe de rivier doorkruist moet worden. Maar hoe zat het ook al weer met die krokodillen....
Er is één Creek die wel een zeer bijzondere eigenschap heeft. De Creek is een nummerplaat-vreter. Ik hoor je al denken.... een wat? Laat het mij uitleggen.
Nadat we een aantal Creeks zijn gepasseerd, stoppen we ergens. Iemand spreekt ons aan en wijst op de voorkant van de auto van John en Pennie. Missen jullie niet iets? Verhip, de nummerplaat is verdwenen. De man legt uit dat vele auto’s op Cape York rondrijden zonder nummerplaat aan de voorkant. Oorzaak? Bij het doorwaden van de eerste diepere Creek schept de nummerplaat te veel water en breekt af. Dit is meestal bij Capsize Creek. Meteen loop ik naar onze auto. Gelukkig, onze nummerplaat is er nog maar hij is wel helemaal omgebogen naar horizontale stand. Terugbuigen, een spanbandje er omheen en klaar is Kees.
De auto van Nick en Cor? Toen we de huurauto gingen ophalen viel het ons al op dat de nummerplaat aan de voorkant van de auto ontbrak. Nu weten we waar die nummerplaat ligt. Op de bodem van ‘Number Plate Creek’!
De nummerplaat van John en Pennie is verorberd door Number Plate Creek:
John en Pennie hebben een UHF radio in de auto. Daarmee kan je communiceren met andere auto’s in de buurt. Zo’n radio heeft een bereik van zo’n dertig kilometer. Binnen die straal kan je alle auto’s met een UHF radio horen en mee praten. Een stukje veiligheid voor de Aussies. John en Pennie kunnen dus precies horen waar iedereen over praat. Meestal is dat een waarschuwing voor een slecht stukje weg of een tegenligger die als een idioot rijdt. Maar opeens wordt er over ons gepraat. Over de radio klonk: ‘You know what I just saw? A Left Hand Drive and a Rental doing the OTL!’ Ofwel ‘ik zag net een auto met het stuur aan de linker kant en een huurauto die samen de Old Telegraph Track rijden’. Alle auto’s in een straal van dertig kilometer horen dit. Al snel wordt dit door anderen bevestigd. ‘I saw ‘m too’. Ook de dagen er na klinken de woorden ‘a left hand drive and a rental’ opvallend vaak over de UHF radio.
’s Avonds zegt John tegen ons: Weten jullie wel dat jullie ‘the talk of the town’ of eigenlijk ‘the talk of Cape York’ zijn?
En dan komt Gunshot Crossing. Een echt gemene rivier doorwading. Al dagen gonst het om ons heen. Met iedereen waar je mee praat komt de Gunshot Crossing in het gesprek voor. Ga jij ‘m doen? Is die niet te gevaarlijk. Ik heb gehoord dat.... en dan komt er weer een verhaal. Nu staan we dan voor de Gunshot Crossing. Hij ziet er wel erg gevaarlijk uit. Zeer steil naar beneden, glad en erg smal. Grote kans om je auto te beschadigen. De meningen zijn verdeeld. Sommigen van ons team willen ‘m doen, sommigen weigeren. Maar zoals een goed team betaamd, blijven we bij elkaar en besluiten we om ‘m niet te nemen. We gaan de bypass rijden zoals zo vele anderen.
Gunshot Crossing, wel of niet doen?:
Uiteindelijk komen we bij de Jardine River aan. De Old Telegraph Track zit er op. Wat een ervaring was dat. Met z’n allen zijn we het er over eens. Dit was off roaden op z’n puurst! Er zijn weinig tracks die dat kunnen verbeteren.
Jardine River is echt te diep. Met een veerpontje, die ons meer dan €60,- (!) kost, steken we over. We rijden richting ‘The Tip’ het noordelijkste puntje van Cape York. We strijken neer op een camping in Seisia. Seisia is een klein plaatsje dat tegen Bamaga aanligt. Terwijl we de tent opzetten, rijdt een oude aftandse uitgewoonde Toyota Landcruiser pick up een pad op dat naast de camping is gelegen. Achter het stuur? Een Aboriginal. Op zich niets bijzonders. Hij stapt uit en spreekt ons direct aan. Hallo, ik ben Jessie. Ik ben de burgemeester van Bamaga. Hier naast de camping is mijn zomerhuisje. Ik ga wat spulletjes verbranden maar wees niet bang, de vlammen hou ik laag. Wat een aardige vent! We raken aan de praat. Dan blijkt hij helemaal geen Aboriginal te zijn. Daarmee wil hij ook absoluut niet verward worden. Hij is afkomstig van de Torres Strait Eilanden; een Australische eilandengroep tussen Australië en Nieuw Guinea. Het gesprek gaat verder. Hij heeft vijf kinderen. Binnenkort gaat hij trouwen. Het feest zal hier worden gehouden in zijn zomerhuis. Nu is hij bezig om de zandovens voor te bereiden. Zandovens? Hij legt uit dat het vlees in het zand onder het kampvuur wordt gelegd en dat de hitte van het vuur het vlees gaar stoomt. Maar waarom heb je dan drie zandovens? Nou, de eerste is voor rundvlees, de tweede voor Zeekoe-vlees en de derde voor schildpaddenvlees. Maar zeekoeien en schildpadden zijn toch beschermd? Hij als autochtone bewoner van Australië heeft het recht om zijn oorspronkelijke manier van leven te behouden. En dan besef je pas goed hoe groot het cultuurverschil is tussen de oorspronkelijke bewoners van Australië en de westerse immigranten!
Jessie:
Dertien juli gaan we weer op weg om naar het uiterste noordelijkste puntje van Australië te gaan: in de volksmond ‘The Tip’ genaamd. Na een schitterende wandeling in de brandende zon bereiken we dan ons doel. Een memorabel moment.
We nemen afscheid van John en Pennie. Twee geweldige mensen waar we de laatste week mee hebben opgetrokken.
Die avond staan we op één van de mooiste overnachtingsplekken die we in heel Australië hebben mogen meemaken. Ik zal ‘m beschrijven: We staan helemaal alleen op een grasplateau hoog uitstekend boven de Pacific. Uitzicht op diverse eilanden. Beneden in de Pacific zwemmen de Zeekoeien. Af en toe komt er één boven. De temperatuur is heerlijk. En terwijl de zon ondergaat nemen we nog een biertje en een wijntje...
Overnachten bij The Tip:
Via Weipa rijden we terug naar het zuiden. Het Cape York avontuur zit er op. Op de terugweg worden we nog even getrakteerd op wat ouderwetse regen. Dat maakt de wegen zo glad als ijs. Regelmatig moet alles wat we geleerd hebben op de antislip cursus in praktijk gebracht worden.
Op Ellis Beach rusten we nog even uit. Tijd om eens goed de huur voorwaarden van de huurauto door te lezen. ‘Het is strikt verboden om water te doorkruisen met een diepte van meer dan 50 cm!’ Oh jee! We hebben doorwadingen gedaan waarbij het water over motorkap kwam! Maar goed dat we dit niet vooraf hebben gelezen. Anders was er veel off road plezier verloren gegaan. Met een lach op het gezicht wordt de huurauto ingeleverd.
We nemen afscheid van Nick en Cor en ineens valt er een stilte. We zijn weer met z’n tweetjes. We gaan voorzichtigjes aan richting Sydney om de verscheping van de auto te regelen. Na een paar daagjes stevig doorrijden met een familiebezoekje tussendoor, komen we in Sydney aan. Daar blijkt dat er 2000 containers overboekt zijn met bestemming Europa. De eerst volgende vrachtschepen zijn dan ook volledig vol geboekt. De verscheper meldt ons dat het wel even kan duren voordat we de auto kunnen verschepen. Denk aan weken. Maar we vliegen de 15e augustus al weg. Je had zelf gezegd maximaal tien dagen nodig te hebben voor het regelen van de verscheping! Nu zijn het weken! Wie laadt de auto dan in de container? Waar laten we de auto in de tussentijd? Wat zijn de andere mogelijkheden? Hij begrijpt het probleem. Ik ga nog even bellen. Geef me een dag.
De volgende dag belt hij ons met de mededeling dat we toch met het eerstvolgende vrachtschip meekunnen. En dan ben je erg blij dat je de verscheping via een tussenpersoon hebt geregeld. Het kost misschien iets meer maar het betaalt zich dubbel en dwars terug.
Op 10 augustus gaat de auto de container in. Zoals gewoonlijk bij alles wat met de auto te maken heeft, staan we er weer met onze neus bovenop. Na wat pas- en meetwerk, past alles weer precies in de 20 foot container.
De auto is klaar om te vertrekken:
En dan ineens beseffen we ons dat het avontuur voorbij is. Wat was dit een top-jaar! Al onze stoutste dromen zijn uitgekomen. Vooral de vrijheid onderweg is een absolute verslaving. Een jaar lang geen werk. Een jaar lang geen televisie. Een jaar lang geen vaste verblijfplaats. Een jaar lang geen stress. Hoewel? Af en toe hebben we best wel eens in spanning gezeten. Denk aan de beroving in Turkije. Het molesteren van een Chinees op weg naar het Hemelse meer. De laptop die het in Tibet begaf. De auto die boven de 4000 Meter hoogte niet meer wilde. De grensovergang China/Vietnam. Carla, die vastzat op het vliegveld van Londen. Passen de auto en aanhanger wel in een 20 foot container? De invoering en verbouwing van de aanhanger in Australië. De verlenging van het Carnet de Passage in Australië en ruziënde aboriginals in het donker op een Rest Area en dat terwijl juist op dat moment de accu van de auto leeg blijkt te zijn.
En al die momenten hebben we overwonnen. En dat geeft een enorme kick.
Weer doen? Reken maar! Wanneer? Dat weten we nog niet.
| Volledige foto-reportage van deze periode |
|
|
