sponsors |
| |
| Facts and figures |
Tijd in NL
|
Tijd bij ons
|
Temperatuur
22ºC |
Weertype
Licht bewolkt, waterig zonnetje |
Aantal km
86276 |
Onze positie
N52º 17' 8.0"
E5º 15' 40.0"
|
Bijgewerkt tot
17-08-2006 |
 |
|
Uit het dagboek van Marieken
Je kunt van de volgende dagen een dagboek item opvragen.
|
|
<< Vorige datum |
Volgende datum >> |
23-09-2005, Dunhuang, China:
De Chinese Muur
|
Vandaag gaan we een dagje 'de toerist' uithangen in Dunhuang. Er zouden hele mooie Boeddha grotten zijn. Deze wilden we met een bezoekje vereren. Eenmaal bij het parkeerterrein van de grotten aangekomen, blijkt dat er nog een heel eind gelopen moet worden om bij de grotten te kunnen komen. De entree kost €14,- per persoon exclusief parkeergelden voor de auto. Daarnaast is het er verschrikkelijk druk en hoewel het parkeren betaald is, wordt er niet echt op de auto gelet. De eerste nieuwsgierigen dienen zich alweer rond de auto aan en beginnen hun ritueel om alles aan de auto op stevigheid te testen tezamen met het bekende 'tegen de banden trappen'. Wij kijken elkaar aan en besluiten de Boeddha grotten de Boeddha grotten te laten. We hebben tenslotte tijdens onze reis al eerder Boaddha grotten gezien. Deze hier zijn misschien wel mooier maar het vele lopen, de hoge entreekosten, de mensenmassa en een ondergekwijlde auto zijn voor ons reden om naar een andere bezienswaardigheid in Dunhuang te gaan, zijnde het meest westelijke deel van de Chinese Muur. Is de Muur in Bedjing vele malen gerepareerd, hier is alles nog origineel. Niet meer in nieuwstaat maar er is ook niets gerepareerd. Op zoek dus naar de Muur. Deze bezienswaardigheid blijkt veel minder bekend, niet alleen bij toeristen maar ook bij de lokale bevolking. Na veel vragen, weten we de bezienswaardigheid te bereiken. Het is niet alleen de Muur maar er staat ook een poort die gebouwd is ten tijde van de zijderoute. De entree is dit keer naar proportie. Slechts €3,- per persoon. Er is een parkeerterreintje met twee touwen gespannen over twee paden. Één pad naar het gebouwtje van de zijderoute en één pad dat leidt naar de overblijfselen van de Chinese Muur. Op naar de Muur. Na zo’n 3 kilometer zien we de eerste restanten. Bergjes leem met riet er tussen gevlochten. Al wat over is na de inwerking van zon, regen en wind. Wij zijn uiteraard meteen op zoek gegaan naar Chinezen die tijdens de bouw zijn ingemetseld. Helaas, niets te vinden. We rijden door naar een deel dat redelijk goed bewaard is gebleven. Daarom zijn er ook hekken omheen geplaatst. We parkeren de auto en gaan verder lopend op onderzoek uit. Wanneer we ver van onze auto verwijderd zijn, arriveert er een busje met andere toeristen. Ze maken foto’s van zichzelf voor de Muur en van zichzelf voor onze auto. Japanners, weet onze gids te melden. We zijn verbaasd. Hoe kan hij dat van die afstand nou zien? Het blijken de kleding en de gekke petjes te zijn. Typisch voor Japanners. Weer wat geleerd. Na de foto’s hebben ze het wel gezien. De Muur is verder toch niet zo belangrijk en tenslotte hebben ze nu een foto ervan met zichzelf er voor. We hebben wederom het rijk alleen. Na alles goed bestudeerd te hebben, wandelen we weer terug richting auto en rijden terug naar het parkeerterreintje. Daar is inmiddels een ander busje ten tonele verschenen. We parkeren de auto en gaan lopen richting zijde-route-gebouwtje. Het busje blijkt het vervoer te zijn van een groep Nederlanders die met Koning Aap een rondreis maken. Enkelen van hen hadden we al eerder ergens in China ontmoet. Toen we vertelden dat je hier ook de restanten van de Chinese Muur kon bewonderen, waren ze verbaasd. Is hier dan ook de Chinese Muur? Jazeker, die is er! Dat moesten ze uiteraard ook zien. De Chinese chauffeur van hun busje had duidelijk geen zin om er naar toe te rijden. Hij zei van niets te weten dat hier iets van de Muur stond. Maar het kwaad was al geschied. De groep wilde absoluut naar de Muur. De chauffeur bleef aan alle kanten tegensputteren. Niet geregeld, hij moest op tijd terug zijn, te ver weg en bedenk het allemaal maar. Martin, onze gids, poogde te bemiddelen terwijl de groep alvast gaat lopen om de chauffeur wat onder druk te zetten. Nu zal hij zeker veel te laat terug zijn. Na een tijdje gaat hij toch maar richting Muur terwijl hij onderweg de passagiers één voor één oppikt.
Ach, vertelt Martin, dit is volkomen normaal bij Chinese chauffeurs. Ze spreken een prijs af en pogen zo min mogelijk kilometers te maken. Dat bespaart weer benzine en dus geld. Ze proberen onder van alles uit te komen. Hij wist echt wel dat de Muur hier was en dat het maar drie kilometer extra rijden is. Dat stond namelijk in grote Chinese karakters aangegeven. Maar dat kunnen de Nederlanders toch niet lezen en kan je lekker doen alsof je neus bloedt. Dan doe je net alsof die Muur hier helemaal niet is. Als er dan net op dat moment twee andere Nederlanders met een Chinese gids aanwezig zijn, dan is dat pas echt pech.
Links: Een busje met Japanse toeristen is gearriveerd:
Rechts: Het zijderoute gebouwtje:
| |
|
|
